Gaztexe eta kontzertuetaz.

Beno, jada nire bigarren kontzertua eman dut, serioa den lehenengoa. Sope-Urdulizko gaztetxean izan da, Ekainaren 17an (larunbata). Lehenengo taldea Stropajo izan zen (lehendik bistaz ezagutzen nituena, ohiko punk egiten dutenak), bigarrena Narkolepsia (gure antzeko hasiberri batzuk, punk oi! egiten dutenak) eta azkenik gu geu izan ginen, NON OTE. Atzo arte ez nintzen gaztetxean egon (Ekainak 17), nahiko kuriosoa da. [Esan behar dut huste abisua iritsi zaiela] Eszenatokia nahiko txikitxua baina erosoa zen. Narkolepsiaren kontzertua amaitu zenean (giroa asko berotu zuten), ez nuen kitarra bat aurkitzen (bi neuzkan) eta argi barik bilatzen hasi nintzen bigarren solairuan. Aurkitu nuenerako, taldekideek zarata egiten ari ziren. Nik presaka guztia prestatzen, eta ampli-ren bolumena zein zen eta nola ibiltzen zuen jakin barik hasi nintzan. Hortik aurrera, kaosa. Ez nuen abeslaria entzuten, baxuak nire kitarraren zarata estaltzen zuen, ni neuk egiten nuena ezin entzunez. Baterajoleak ez gintuen entzuten, instintuz jo. Pentsatu zelako egoera! Baina jendeak zioen gure abestiek itxura ona zutela, hasiberrien akatsak mitikoak izan ezin. Nik oso ondo pasatu nuen, jendea nola desfasatzen zuela ikusita (Egoitz, gure fan number one, kobratzen dogunean kubata batzuetara gonbidatu ber dotzut). Bizi behar den esperientzia.
Akatsetatik asko ikasiko dudala uste dut (batez ere nire alboan, lurrean, katxiak ez uztera, garagardoa eta elementu elektrikoak ez baitoaz ondo), entsaiatzeko gogoaz, eta ea hurrengo kontzertuan gauzak hobeto egiten ditugun. Berriro diot: bizi behar den esperientzia bat da.
Eskerrik asko etorri zineten guztioi, emandako animo guztiengatik.