Ingurua Salgai

Azterketa osteko eguraldi ona aprobetxatzen ari naiz. Nere argazki kameraz (benetan nere aitana dena) buelta bat eman dut etxe albotik, argazkilari amateurrarena eginez. Kamera digitalek duten abantaila da, milaka argazki ateratzea txotxik gastau gabe.
Beno, Barrikako hondatrza nudistara joan naiz. Itsasoarekiko lotura berezia dut, bere alboan egoteko beharra. Kostako den batek hau ulertzen du, sentimendu bat da. Gainera, bakarrik joan naiz, nire lagun guztiek lanean edo azterketa garaian baitaude (Ostegun goiz batean edonork ezin du hau egin, zorioneka naizela aitortu behar dut).
Hondartzara naraman bidea kamioiez, zulagailuz eta abarrez beteta dau. Hautsa leku guztietatik. "Pelotazo inbomiliarioaren" inperioan gaude. Benetan erretzen nau, pertsona batek dirua soberan duelako, holako inguru natural bakarran beren etxebizitza unifamiliarra eraikitzeko ahalmena izatea. Milaka urtez txorien, landareen eta animali txikien bizilekua zena, holako suntsipena jasatea. Horrez gain, lehen jendea askeki hortik pasa ahal zen (nahiz eta txomingero eta bertoko gazte irrespontsable askok guztia zaborrez bete); orain guztia hesitzen ari dira.
Hori egiteko baimenak nork eman ditu? Kostako legearekin, zer? Euskal kostan ematen den suntsipen azkarrak gure azken leku naturalak desagertaraziko du. Nazkatzen nau.
Zer egitea ez dut ikusten, ba ohiko bideak erabiliz, edo errepresioa jasan behar izango dugu; edo epai infinitoak. Etorkizuna iluna ikusten dot.
Itxaropena itxoiten. Naturaren mendekua itxoiten.